Duygularınızı Değil, Sisteminizi Yönetmeyi Öğrenin

Bir şeyler inşa etmek her zaman heyecan verici değildir. Sosyal medyada gördüğümüz başarı hikâyeleri, büyük lansmanlar ve elde edilen sonuçlar sürecin yalnızca görünen kısmıdır. Gerçek inşa süreci ise çoğu zaman sessizdir, yorucudur ve dışarıdan bakıldığında pek de ilham verici görünmez. Asıl mücadele, kimsenin görmediği o uzun günlerde yaşanır.

Ben de şu anda tam olarak böyle bir dönemin içindeyim. Günlerimin çoğu dengeli değil, rahat değil ve planlandığı gibi ilerlemiyor. Günde 15 ila 19 saat arasında çalışıyorum. Bunu çok çalışmayı romantikleştirdiğim için değil, bulunduğum nokta bunu gerektirdiği için yapıyorum. Henüz tamamen oturmuş bir düzenim yok. Sürekli gelir üreten, benim müdahalem olmadan çalışan kusursuz sistemlerim de yok. İnşa ettiğim her şey hâlâ gelişim aşamasında.

Fark ettiğim şey şu oldu: Asıl zorluk işin kendisi değil. Reklam yönetmek, ürün geliştirmek, yazılım yazmak, satış yapmak ya da strateji oluşturmak öğrenilebilir beceriler. Gerçek mücadele ise bunların etrafında dönen görünmez baskıyı yönetebilmek.

Belirsizlik.

Kontrol eksikliği.

Doğru yolda olduğunuzu hissetmenize rağmen bunun sonuçlara henüz yansımamış olması.

Aylarca emek verdiğiniz bir işin karşılığını tam olarak ne zaman alacağınızı bilmemek.

İnsan zihnini yoran şey tam olarak budur.

Çünkü belirsizlik, yalnızca sabrınızı değil, karar alma mekanizmanızı da test eder. Eğer bu süreçte duygularınız direksiyona geçerse, kısa vadeli rahatlama uğruna uzun vadeli hedeflerinizden vazgeçmeye başlarsınız. Stratejinizi sürekli değiştirirsiniz. Daha hızlı sonuç almak için yanlış kararlar verirsiniz. Başkalarının hızına bakıp kendi yolunuzu sorgularsınız. En sonunda ise sizi başarıya götürecek sistemi, yalnızca o gün kendinizi daha iyi hissetmek için bozarsınız.

Bence birçok girişim başarısız olduğu için değil, sabırsız davrandığı için kaybediyor.

Ben zamanla önemli bir şey öğrendim. Hislerimi işleyişimden ayırmayı.

Bu, duygularımı bastırdığım anlamına gelmiyor. Kaygı hâlâ var. Stres hâlâ var. Bazen yorgunluk, bazen şüphe, bazen de motivasyonsuzluk geliyor. Fakat artık bunların kararlarımı yönetmesine izin vermiyorum. Çünkü işimi büyütecek olan şey, o gün nasıl hissettiğim değil; sistemi çalıştırmaya devam edip etmediğim.

Bu yüzden kendime her gün aynı soruları soruyorum.

Bugün gerçekten yapılması gereken nedir?

Bugün yaptığım hangi iş bana altı ay sonra avantaj sağlayacak?

Bugün sistemi ileriye taşıyan en önemli adım hangisi?

Cevap neyse onu yapıyorum. O gün motive olsam da olmasam da, enerjim yüksek olsa da olmasa da.

Çünkü motivasyon geçicidir. Disiplin değerlidir. Ama ikisinin de üzerine inşa edilmesi gereken şey sistemdir.

İnsanlar başarıyı genellikle büyük anlarla ilişkilendiriyor. Büyük yatırımlar, yüksek cirolar, viral içerikler ya da önemli başarı hikâyeleri... Oysa gerçek başarı çoğu zaman kimsenin görmediği günlerde oluşuyor. Hiçbir şey değişmiyormuş gibi görünen haftalarda. Sonuç alamadığınız aylarda. Defalarca aynı işi yapmaya devam ettiğiniz dönemlerde.

Gerçek farkı yaratan şey ilham değildir. Tekrar edilebilir süreçlerdir.

Bugün hâlâ çözülmesi gereken onlarca problemim var. Hâlâ belirsizlik var. Hâlâ her şey istediğim noktada değil. Ama artık bunlar beni durdurmuyor. Çünkü biliyorum ki büyük işler, kusursuz şartlarda değil; belirsizliğin içinde istikrar gösterebilen insanlar tarafından inşa ediliyor.

Sonunda şunu anladım: İşinizi büyüten şey her gün nasıl hissettiğiniz değildir. İşinizi büyüten şey, nasıl hissederseniz hissedin sisteminizi çalıştırmaya devam edebilmenizdir.

Ve uzun vadede kazananlar, en zeki olanlar ya da en motive olanlar değildir.

Kazananlar, vazgeçmeden en uzun süre istikrarlı kalabilenlerdir.